coenvanham
verscholen passie onthult

tekst Tanja Rozendaal

Kunstenaar, ontwerper en inspirator Coen van Ham (1971) verrast naast zijn sobere en verstilde ontwerpen, met krachtige, kleurrijke en gelaagde schilderijen. Coen deelt zo sinds kort zijn grootste passie met een groter publiek.

Met ontwerpstudio COEN! richt hij zich met name op identiteitsontwikkeling en het ontwerpen van interieurs, huisstijlen en producten. De interieurs van onder meer NPO, RTL en de MBO Raad, maar ook de identiteit van Agium zijn een ontwerp van COEN!. Zijn Delfts blauwe vouwvaas K’ Do Ding is inmiddels een designklassieker.

Het grote verschil tussen ontwerpen en schilderen zit voor Van Ham in het volgende: “Als ik voor een opdrachtgever een ontwerp maak, werk ik met een kader. Als ik schilder, werk ik zonder kader. Dat verklaart waarom mijn schilderijen zo heftig zijn en mijn ontwerpen sober en verstild”. De overeenkomst tussen zijn toegepaste en autonome werk is het ontdekken en verbeelden van identiteit. Letterlijk en figuurlijk kleur geven aan de wereld. De verschijningsvorm is alleen anders.

schilder van de ziel

Na ruim vijftien jaar intensief met ontwerpen bezig te zijn geweest kwam Van Ham, in de nasleep van de crisis, in 2012 in een wat rustiger vaarwater. Tijd voor een moment van bezinning waarin hij zich drie dingen afvroeg: wat kan mijn werk toevoegen aan de wereld, wat wil ik bereiken en wat doe ik graag?

“Als ik voor een opdrachtgever een ontwerp maak, werk ik met een kader. Als ik schilder, werk ik zonder kader. Dat verklaart waarom mijn schilderijen zo heftig zijn en mijn ontwerpen sober en verstild”.

In zijn schilderijen is de mens het uitgangspunt. Hij vertelt het verhaal van het model, zoekt de kern van een persoon, de diepere waarde die iemand uitstraalt. Dat probeert hij op doek vast te leggen. Zijn interpretatie van wat hij ziet en voelt, een reflectie van hemzelf.

De emotie die hij heeft bij een model, zie je terug in het schilderij. Dat is het deel van het doek waar je oog als eerste naartoe wordt getrokken. Toen Van Ham begon met deze serie wilde hij voorbijgaan aan het schilderen van een herkenbaar lichaam. Om de energie en de emotie te vatten. Nu zoekt hij steeds meer naar de grens of er herkenbaarheid van het lichaam in mag zitten. Een arm of een been. De grens tussen abstract en realistisch. Kleurrijk en expressief. Een schilder van de ziel.